Ruimte

Als je het niet aan kan om weer iets over katten te lezen, mag je het intro overslaan en bij de tweede alinea beginnen ;) Ik had ooit een poes genaamd Poppy. Het was de liefste poes die ik ooit gehad heb. Ze werd geboren in een asiel en mocht toen met mij mee naar huis. Een grote, tot woonhuis omgebouwde schuur met 5 hectare land in the middle of nowhere. Een kattenwalhalla waar ze elke dag op een ander plekje kon schijten en verse muisjes geen zondagstreat waren. Anyway omdat Poppy vrij toegang had tot mijn slaapverdieping en me daar al menig nacht bezig had gehouden met haar gespeel en kattenkwaad zocht ik naar een andere oplossing om haar ‘s nachts te laten slapen. Ik ben een beetje gevoelig als het gaat om slaap namelijk (Hans zegt dat ik gevoelig ben. (full stop) Het enige afgesloten vertrek in mijn schuur wat het halletje van 90×90 cm en de douche maar dat leek me niet slim omdat de kans bestond dat de douchebak zou gebruiken als…. Het werd dus het halletje. Een kattenbak met daarop een kiwi doos en dat was haar slaapplekje ‘s nachts. Je zou denken dat ik haar daar met geen verse vis toe kon verleiden daar te gaan liggen, maar daar heb je het mis. Elke avond stond ze op als ik zei ‘ kom Poppy we gaan naar bed’ om vervolgens het halletje in te huppelen en in haar kiwi doos te gaan liggen. Dat was haar veilige ruimte. (Iedereen kan weer aanhaken, het verhaal van Poppy de poes is ten einde ;) )...read more

Geluksmomentjes

Valentijnskaarten van stille aanbidders heb ik nooit gehad. Een niet trauma waardige ervaring overigens. Wel kreeg ik eens een mooie kaart van een, bleek later, collega waarin ze mij vertelde dat ze me inspirerend vond. Ik weet nog dat ik de kaart las en later de envelop checkte of hij wel voor mij bedoeld was (‘who me?’ dat gevoel) Maanden later kwam ik er achter wie de afzender was. Toen vielen alle puzzelstukjes wel op zijn plaats. Ik had het gevecht om uitbetaling van onregelmatigheid toeslagen voor mij en mijn collega’s gewonnen maar moest het wel met de beëindiging van mijn contract bekopen. Die actie had haar geïnspireerd om meer voor zichzelf op te komen. Voortaan nam ze de volle 30 minuten pauze ;) Hoewel ik mezelf niet zie als inspirerend ken ik het gevoel wel heel goed als anderen je als het ware aanmoedigen, prikkelen, voeden of bezielen. Het maakt niet uit of ik iemand in levenden lijve ontmoet,   hoor praten op de radio, of dat ik een artikel lees, de prikkeling is in alle gevallen hetzelfde. Ik krijg een warm gevoel van binnen, alsof je de laatste slok koffie verkeerd naar binnen voelt glijden die op precies de goede temperatuur is en die exact groot genoeg om in een keer slikken weg te spoelen. Warm zoals in slaap vallen met je hoofd onder je dekbed en een mini broeikas maken. Er is ook sprake van een enorme bevrijding als ik geïnspireerd word. Alle soorten beknelling vallen dan weg. Alsof je heel hard gerend hebt en dan stil staat, je die 30 seconden pushups hebt vol gehouden...read more

Teflon

Ik weet het nog goed het was de laatste lesdag van het een na laatste jaar van mijn opleiding aan het ITH. Drie jaar van bloed, zweet en veel tranen lagen achter me. Grappend zeg ik wel eens tegen mensen dat deze studie gewoon een hele dure therapie voor je zelf is….die vier jaar duurt. Het derde jaar begon met een enorme genante huilbui in gang van het conferentieoord. Ik was er van overtuigd dat ik elk moment op mijn schouder getikt kon worden met de woorden ‘jij bent af’. Ik was er zeker van dat ik eerdaags door de mand zou vallen. Dat ze eindelijk door zouden hebben dat ik compleet ongeschikt was als haptotherapeut. Negen maanden later stond ik op een enorm grasveld op onze leslocatie en beleefde de laatste lesdag van dat derde jaar. De opdracht was om tegenover iemand te gaan staan op ruime afstand. Vervolgens moest je dan op elkaar af komen lopen en een high five geven ergens in het midden. Misschien ligt het aan mij (ik weet dat het aan mij lag, maar ik probeer nog steeds bijval te krijgen dat wat ik toen deed helemaal niet zo gek was) maar ik zag een sappige groene speelweide, was niet op mijn schouder getikt en dus over naar het laatste jaar, kreeg langzaam door dat ik wel degelijk geschikt zou kunnen zijn als haptotherapeut, was moe want die ochtend was ik weer om 5:15 opgestaan om op tijd de trein te kunnen nemen van uit Schagen naar Nijmegen en dus zette ik het op een rennen. Niet in een rechte lijn op de...read more

Hello – Goodbye

Ze zijn zo schattig, een bruine en een zwarte. Spinnen doen ze als een malle bij elke keer dat je hun kopjes aait. Tevreden liggen ze over dwars in hun mandjes te slapen. Tot zo ver het ‘Hello”. De kattenbak is onze favo speeltuin, drollen of geen drollen. Het kattengrid vliegt door de kamer. Watervrees hebben we niet want de drinkbak is om je poten af te spoelen (nadat je door je eigen verse shit bent heen gerend) Als we de suckers hebben verleid ons los te laten gaan we onder de bank zitten of vreten we de voerbak van die twee andere dozen leeg. Omdat onze pootjes zijn voorzien van vlijmscherpe dolkjes blijven we heel goed in de gordijnen en aan de bank plakken. De nekvelgreep doet ons niet denken aan onze moeders, wij blijven dan niet stil hangen maar bijten je meerdere keren in je fikken met onze tandjes. Tot zover (bijna) het “Goodbye”. De twee kittens die wij voor de Stichting kittenopvang Miauw opvangen, hebben mij weer doen nadenken over het volgende. Hoe stel je jezelf open voor twee schatjes die je ook weer moet afstaan als ze geadopteerd worden en hun gouden mandje vinden? Een soortgelijke vraag werd mij laatst ook door een klant gesteld maar dan natuurlijk met betrekking tot mijn werk als haptotherapeut /coach ;) Hij vroeg zich af of ik nog wel eens aan klanten dacht als ze eenmaal hun traject bij mij hebben afgerond en of ik het moeilijk vond om dan afscheid te nemen. Een kernwaarde in de begeleiding is dat de klant en ik gelijkwaardig zijn. Als deze vragen...read more

Gouden kooitjes

Wat als je alles hebt dat je hart begeert, je alles kan kopen dat je wilt, je relatie met anderen goed is, je dierbaren gezond zijn en je baan niet op de tocht staat? Ondanks dat voel je iets knagen, een onheilspellend stemmetje dat moeilijk het zwijgen wordt opgelegd. Diep van binnen voelt het leeg. Je beweegt mee met het leven en de mensen om je heen, maar van een eigen ritme is geen sprake. Blijdschap probeer je op te wekken door steeds mooiere reizen te maken, grotere wensen in vervulling te laten gaan, nog een paar schoenen te kopen. Gevoelens van schaamte omdat je beseft dat je gelukkig zou moeten zijn met dit alles maar je voelt het niet. Dit blog gaat over gouden kooitjes. Ik liet me er toe inspireren door het artikel van Roxane van Iperen, ” Verzet begint in vredestijd” dat enige tijd geleden in Het Financieele Dagblad verscheen. Ik heb het ademloos gelezen, watertandend om zoveel sappige mooie woorden. Geraakt door haar beeldende manier van schrijven (ik hou van beeldspraak zoals jullie weten) en op dat moment leek het me een goed idee haar mijn grafrede te laten schrijven als ik dood ben. Die vraag heb ik haar nog niet gesteld, aangezien dat misschien toch wat raar overkomt dus is het bij een bedankje gebleven. Het artikel gaat over waarom we geen ultiem gevoel van blijdschap en vrijheid ervaren als we alles kunnen doen dat we willen. Hoe we vrijheid nastreven maar tegelijkertijd zo’n behoefte aan zekerheid en structuur hebben. De do’s en dont’s binnen ons gezin van herkomst dienen daarbij als de eerste...read more