Balans

photo1‘Bij jou kan ik helemaal mezelf zijn”. Dat klinkt als een geweldig compliment (en zo is het ook bedoeld) echter Hans weet ondertussen wat dat inhoudt als ik mezelf ben. Het betekent dat ik binnenshuis zijn veel te grote jogging broeken draag (het liefst ook zijn favo Superdry hoodie), flip als hij, na het bijknippen van zijn baard, de haartjes niet opzuigt, het liefst schoonmaak met wegwerpdoekjes, altijd als eerste wil douchen, nooit mijn mountainbike schoonmaak na gebruik, en het luik dichtdoe als hij op zolder Trance draait. Maar ook dat hij een extern geheugen heeft dat nooit vastloopt, hij nooit hoeft te zorgen voor kadootjes voor vrienden of familie, zijn brood altijd gesmeerd wordt, ik het liefst met hem naar feestjes ga, hem niet vraag na te denken over de inrichting van ons huis, en ik hem ruimhartig laat meegenieten van alle emoties die ik voel.

 

Het laatste deel van de reeks van vier blogs over de fases van ontwikkeling die je als mens doormaakt gaat over ‘balans’ of beter gezegd ‘zelfstandigheid’. Nadat je als mens ervaart wat veiligheid is, je zelfvertrouwen is gegroeid, anderen hebt leren vertrouwen, is er als het ware een stevige fundering gelegd. Op die basis kan je de contouren van jezelf neerzetten en krijg je antwoord op de vraag ‘wie ben ik?’ Je geeft grenzen aan, kan trots ervaren, bent veerkrachtig en sociaal vaardig. Je kan naar jezelf en naar de ander toe bewegen. Met die eigen vulling ga je vriendschappen aan en leert delen met de ander. Met een open houding naar de ander toe ontmoet je elkaar in een gedeelde ruimte. Het laatste stukje is de fase waarin al deze dingen samen komen en je tot een zelfstandig mens maken.

 

Hoewel de haptonomie vier fases onderscheidt, is het niet zo dat je in deze laatste dood gaat ;) Het is een continue proces en elke fase doorloop je ontelbaar vaak. Elke crisis zorgt er voor dat je acuut weer in fase 1 terecht komt. Stel je verliest je baan of vindt er juist een, dan kom je in een nieuwe situatie terecht en dat zorgt vaak voor spanning. Crisis. Je hebt eigenlijk altijd even tijd nodig om te wennen en je weer veilig te gaan voelen. Zo ook met andere blije of verdrietige gebeurtenissen zoals geboorte van een kindje, verlies van een dierbare, verhuizing etc. Neem die tijd ook om op adem te komen, te voelen dat iets spannend is, je draai te vinden. Stap je te snel over deze fase heen dan komt het stuk daarna minder goed uit de verf. Heftige momenten veranderen je namelijk ook als mens. Je leert iets bij of af, moet je grenzen opnieuw bijstellen, je beweging kan tijdelijk minder zijn of eenzijdiger, oftewel je moet even opnieuw bepalen ‘wie ben ik?’. Deze ‘nieuwe’ ik verandert de inbreng in bestaande relaties, het ‘wij’, de gedeelde ruimte moet een beetje worden aangepast.

 

Toen ik drie en een half jaar geleden Hans tegen het lijf liep en we, na vier maanden, besloten dat ik vanuit Noord Holland bij hem in Noord Brabant zou gaan wonen, was dat best even een dingetje (understatement van de eeuw). Niet alleen ging ik dus verhuizen naar een andere provincie waar ik niemand kende, ik gaf ook mijn eigen praktijk op die net een beetje van de grond kwam en moest hem in Helmond opnieuw opbouwen. Daarnaast kreeg ik er na 3 jaar alleen wonen weer een huisgenoot bij met alle uitdagingen van dien en werd mijn ‘bewust kinderloos zijn’ opgevrolijkt met een bonuszoon die net aan het puberen sloeg. Klap op de vuurpijl was het herseninfarct van mijn moeder. Ik lieg niet als ik zeg dat ik zeker drie maanden als een soort lamgeslagen vogeltje aan de keukentafel heb gezeten. ‘Apatisch’ is het goede woord. Ik raad het je af om zoveel veranderingen ineens door te voeren, maar als je er toch mee te maken krijgt, neem je tijd om je balans te hervinden. Alleen dan kom je er sterker uit is mijn ervaring.