Geluksmomentjes

Valentijnskaarten van stille aanbidders heb ik nooit gehad. Een niet trauma waardige ervaring overigens. Wel kreeg ik eens een mooie kaart van een, bleek later, collega waarin ze mij vertelde dat ze me inspirerend vond. Ik weet nog dat ik de kaart las en later de envelop checkte of hij wel voor mij bedoeld was (‘who me?’ dat gevoel) Maanden later kwam ik er achter wie de afzender was. Toen vielen alle puzzelstukjes wel op zijn plaats. Ik had het gevecht om uitbetaling van onregelmatigheid toeslagen voor mij en mijn collega’s gewonnen maar moest het wel met de beëindiging van mijn contract bekopen. Die actie had haar geïnspireerd om meer voor zichzelf op te komen. Voortaan nam ze de volle 30 minuten pauze ;) Hoewel ik mezelf niet zie als inspirerend ken ik het gevoel wel heel goed als anderen je als het ware aanmoedigen, prikkelen, voeden of bezielen. Het maakt niet uit of ik iemand in levenden lijve ontmoet,   hoor praten op de radio, of dat ik een artikel lees, de prikkeling is in alle gevallen hetzelfde. Ik krijg een warm gevoel van binnen, alsof je de laatste slok koffie verkeerd naar binnen voelt glijden die op precies de goede temperatuur is en die exact groot genoeg om in een keer slikken weg te spoelen. Warm zoals in slaap vallen met je hoofd onder je dekbed en een mini broeikas maken. Er is ook sprake van een enorme bevrijding als ik geïnspireerd word. Alle soorten beknelling vallen dan weg. Alsof je heel hard gerend hebt en dan stil staat, je die 30 seconden pushups hebt vol gehouden...read more

Teflon

Ik weet het nog goed het was de laatste lesdag van het een na laatste jaar van mijn opleiding aan het ITH. Drie jaar van bloed, zweet en veel tranen lagen achter me. Grappend zeg ik wel eens tegen mensen dat deze studie gewoon een hele dure therapie voor je zelf is….die vier jaar duurt. Het derde jaar begon met een enorme genante huilbui in gang van het conferentieoord. Ik was er van overtuigd dat ik elk moment op mijn schouder getikt kon worden met de woorden ‘jij bent af’. Ik was er zeker van dat ik eerdaags door de mand zou vallen. Dat ze eindelijk door zouden hebben dat ik compleet ongeschikt was als haptotherapeut. Negen maanden later stond ik op een enorm grasveld op onze leslocatie en beleefde de laatste lesdag van dat derde jaar. De opdracht was om tegenover iemand te gaan staan op ruime afstand. Vervolgens moest je dan op elkaar af komen lopen en een high five geven ergens in het midden. Misschien ligt het aan mij (ik weet dat het aan mij lag, maar ik probeer nog steeds bijval te krijgen dat wat ik toen deed helemaal niet zo gek was) maar ik zag een sappige groene speelweide, was niet op mijn schouder getikt en dus over naar het laatste jaar, kreeg langzaam door dat ik wel degelijk geschikt zou kunnen zijn als haptotherapeut, was moe want die ochtend was ik weer om 5:15 opgestaan om op tijd de trein te kunnen nemen van uit Schagen naar Nijmegen en dus zette ik het op een rennen. Niet in een rechte lijn op de...read more

Hello – Goodbye

Ze zijn zo schattig, een bruine en een zwarte. Spinnen doen ze als een malle bij elke keer dat je hun kopjes aait. Tevreden liggen ze over dwars in hun mandjes te slapen. Tot zo ver het ‘Hello”. De kattenbak is onze favo speeltuin, drollen of geen drollen. Het kattengrid vliegt door de kamer. Watervrees hebben we niet want de drinkbak is om je poten af te spoelen (nadat je door je eigen verse shit bent heen gerend) Als we de suckers hebben verleid ons los te laten gaan we onder de bank zitten of vreten we de voerbak van die twee andere dozen leeg. Omdat onze pootjes zijn voorzien van vlijmscherpe dolkjes blijven we heel goed in de gordijnen en aan de bank plakken. De nekvelgreep doet ons niet denken aan onze moeders, wij blijven dan niet stil hangen maar bijten je meerdere keren in je fikken met onze tandjes. Tot zover (bijna) het “Goodbye”. De twee kittens die wij voor de Stichting kittenopvang Miauw opvangen, hebben mij weer doen nadenken over het volgende. Hoe stel je jezelf open voor twee schatjes die je ook weer moet afstaan als ze geadopteerd worden en hun gouden mandje vinden? Een soortgelijke vraag werd mij laatst ook door een klant gesteld maar dan natuurlijk met betrekking tot mijn werk als haptotherapeut /coach ;) Hij vroeg zich af of ik nog wel eens aan klanten dacht als ze eenmaal hun traject bij mij hebben afgerond en of ik het moeilijk vond om dan afscheid te nemen. Een kernwaarde in de begeleiding is dat de klant en ik gelijkwaardig zijn. Als deze vragen...read more

Gouden kooitjes

Wat als je alles hebt dat je hart begeert, je alles kan kopen dat je wilt, je relatie met anderen goed is, je dierbaren gezond zijn en je baan niet op de tocht staat? Ondanks dat voel je iets knagen, een onheilspellend stemmetje dat moeilijk het zwijgen wordt opgelegd. Diep van binnen voelt het leeg. Je beweegt mee met het leven en de mensen om je heen, maar van een eigen ritme is geen sprake. Blijdschap probeer je op te wekken door steeds mooiere reizen te maken, grotere wensen in vervulling te laten gaan, nog een paar schoenen te kopen. Gevoelens van schaamte omdat je beseft dat je gelukkig zou moeten zijn met dit alles maar je voelt het niet. Dit blog gaat over gouden kooitjes. Ik liet me er toe inspireren door het artikel van Roxane van Iperen, ” Verzet begint in vredestijd” dat enige tijd geleden in Het Financieele Dagblad verscheen. Ik heb het ademloos gelezen, watertandend om zoveel sappige mooie woorden. Geraakt door haar beeldende manier van schrijven (ik hou van beeldspraak zoals jullie weten) en op dat moment leek het me een goed idee haar mijn grafrede te laten schrijven als ik dood ben. Die vraag heb ik haar nog niet gesteld, aangezien dat misschien toch wat raar overkomt dus is het bij een bedankje gebleven. Het artikel gaat over waarom we geen ultiem gevoel van blijdschap en vrijheid ervaren als we alles kunnen doen dat we willen. Hoe we vrijheid nastreven maar tegelijkertijd zo’n behoefte aan zekerheid en structuur hebben. De do’s en dont’s binnen ons gezin van herkomst dienen daarbij als de eerste...read more

Loslaten

Nabestaanden krijgen vaak na verloop van tijd de opmerking te horen, ‘je moet het loslaten, je moet door met je eigen leven’ of iets wat daar op lijkt. Maar hoe laat je dan los wat je zo dierbaar is? Hoe doe je dat? Iemand laten gaan uit eigen beweging gaat al gepaard met hevige emoties laat staan als er niets vrijwilligs aan is zoals nu met vlucht MH17. Bij het bespreken van de doelen van een klant komt dit onderwerp ook regelmatig aan bod. Ineens stroomt de emmer over, en kan men niet meer uit de voeten met emoties, zitten spieren op slot, slaapt men slechter of krijgt men last van andere kwaaltjes. Vaak is niet duidelijk waar de angel zit, welke gebeurtenis blijkbaar nog niet verteerd is. In het gesprek dat volgt en eventueel in de oefeningen die we doen, blijkt dan hoe de ander omgaat met stress, druk, negatieve gevoelens of bijvoorbeeld angst. Meestal is er sprake van parkeren. Het tijdelijk opzij zetten en er op een later tijdstip mee dealen. Echter dat tijdstip komt nooit. Dat is het moment dat ik het dozen voorbeeld aandraag. Zoals nu wel duidelijk is, ben ik erg van de beeldspraak ;) Stel dat je elke heftige gebeurtenis die je op dat moment niet kan verwerken, inpakt in een doos. Dichtgevouwen met een label erop zet je deze vervolgens op de trap. Je kent zo’n trap wel, met op elke trede een paar spulletjes die mee naar boven moeten maar wat eigenlijk nooit gebeurt. Op een gegeven moment ben je er aan gewend dat je nagellak remover op de 6e trede...read more

Bodemdrift

Ruim een jaar geleden voelde ik me enorm bekeken op een festival door een goedlachse jonge spaanse god in een geel T-shirt. We raakten aan de praat en op mijn vraag waar hij vandaan kwam, zei hij “regio Eindhoven”. Bij mijn weten zeggen alleen import Helmonders dat. Hij bleek inderdaad in Helmond te wonen, verhuisd vanuit Rotterdam. I rest my case. Het was het begin van een gezellig jaar met nieuwe vrienden. Zo kregen we het laatst over vreemd gedrag van elkaars partners, die overigens bij het gesprek aanwezig waren, en onszelf. Een pittig stukje zelfreflectie zullen we het maar noemen. Van in alle vroegte gaan stofzuigen terwijl manlief rustig zit te ontbijten ( zijn complete onbegrip en ergernis, wat meestal leidt tot verslikken en het elders gaan opeten van de havermoutpap)  tot het ontbreken van portiecontrole van de een zodat de ander altijd mis grijpt. Zo kwam het woord bodemdrift op tafel. Ongecontroleerd gedrag dat leidt tot altijd alles moeten opeten. Tot de bodem van de zak / rol / pot / blik / doos gaan. Alles moet op. Volgens de Dikke gaat het niet alleen om onbedwingbaar, maar ook om ongewenst ;) Twee van de vier aanwezigen in dit gesprek knikten heftig en herkenden dat gevoel meteen. Het leek op het winnen van de jackpot in een speelautomaat. Je gooit er 1 euro in en het hele bakkie stroom vol. In no time kwamen de details over deze drift op tafel. Welk voedsel, welk moment van de dag, terwijl je kijkt naar de TV (chips) of juist een boek leest (alles, als het maar niet plakt zoals...read more