Geluksmomentjes

klaverValentijnskaarten van stille aanbidders heb ik nooit gehad. Een niet trauma waardige ervaring overigens. Wel kreeg ik eens een mooie kaart van een, bleek later, collega waarin ze mij vertelde dat ze me inspirerend vond. Ik weet nog dat ik de kaart las en later de envelop checkte of hij wel voor mij bedoeld was (‘who me?’ dat gevoel) Maanden later kwam ik er achter wie de afzender was. Toen vielen alle puzzelstukjes wel op zijn plaats. Ik had het gevecht om uitbetaling van onregelmatigheid toeslagen voor mij en mijn collega’s gewonnen maar moest het wel met de beëindiging van mijn contract bekopen. Die actie had haar geïnspireerd om meer voor zichzelf op te komen. Voortaan nam ze de volle 30 minuten pauze ;) Hoewel ik mezelf niet zie als inspirerend ken ik het gevoel wel heel goed als anderen je als het ware aanmoedigen, prikkelen, voeden of bezielen.

Het maakt niet uit of ik iemand in levenden lijve ontmoet,   hoor praten op de radio, of dat ik een artikel lees, de prikkeling is in alle gevallen hetzelfde. Ik krijg een warm gevoel van binnen, alsof je de laatste slok koffie verkeerd naar binnen voelt glijden die op precies de goede temperatuur is en die exact groot genoeg om in een keer slikken weg te spoelen. Warm zoals in slaap vallen met je hoofd onder je dekbed en een mini broeikas maken. Er is ook sprake van een enorme bevrijding als ik geïnspireerd word. Alle soorten beknelling vallen dan weg. Alsof je heel hard gerend hebt en dan stil staat, je die 30 seconden pushups hebt vol gehouden en dan mag stoppen, je vol overgave hebt moeten niesen, je kriebelhoest na 5 minuten eindelijk over is, of je alle spanning in de vorm van een huilbui eruit hebt gegooid. Vrij dus! Het voelt ook vaak alsof ik de ander ineens heel goed ken en bij die persoon wil zijn. Een enorme verbondenheid. Ik ga ook altijd meteen mailtjes sturen of facebook berichtjes naar compleet onbekende schrijvers als ik hun artikel net heb gelezen. Ik weet dat ik in hun spambox terecht kom of in postvak ‘overige’ wat ongeveer hetzelfde is, maar dat deert niet. Het moet er uit :) Het liefste zou ik die wild vreemde spreker knuffelen maar dat zou rare taferelen opleveren of een snelle exit door de beveiligers.  Hoe dan ook als iemand mij inspireert dan voel ik dat met al mijn zintuigen, en in al mijn vezels. Het is voor mij het grootste geluksmoment dat ik kan hebben.

Zo’n soort moment deel ik dan graag met anderen, oftewel dan duw ik het bewuste artikel onder iemand zijn neus en wacht tot hij het gaat lezen. Ik sta er dan naast te huppen van pure opwinding en kan niet wachten tot hij klaar is. Vol verwachting kijk ik hem aan, een denk ballonnetje boven mijn hoofd zegt ‘en, en, en?’ Hij (lees: Hans) kan dan maar beter ook enthousiast zijn want een ‘ja aardig artikel’ doet mij bijna ontploffen. Inspiratie is echter voor iederen anders. Het raakt iemand persoonlijk, alsof dat ene dominosteentje precies tegen je aanvalt en een kettingreactie teweeg brengt. BAM!

Ook andere ervaringen kunnen grote geluksmomentjes zijn. Die beloofde melkopschuimer die na 8 weken wachten precies op zaterdagochtend wordt geleverd. De krant die een keer geruisloos in de bus wordt geschoven om 05:00 uur. Twee straatkittens die na 6 weken socialiseren hun gouden mandje vinden. Een plant die na twee weken nog leeft en zelfs nieuw blad krijgt. De eerste courgette uit eigen tuin. Eerlijkheid van vrienden ervaren. Dronken zijn maar geen kater hebben de volgende dag. Je telefoon terug vinden. Sneakers dragen na een dag op hakken te hebben gelopen. Ouders die na 50 jaar nog steeds van elkaar houden. Mezelf rust gunnen.

Er is een uitdrukking die zegt ‘alles waar je aandacht aan geeft, groeit ‘. Soms moet je aandacht geven aan de negatieve dingen om ze vervolgens los te kunnen laten. In dat proces voelt het soms alsof je alles oprakelt, je terug bent in dat verdriet of die boosheid. Hetgeen je wilt vergeten wordt groter in plaats van kleiner. Alsof je een schroef eerst nog wat verder aan moet draaien voor je hem los kan draaien. Opruimen in plaats van verplaatsen zodat je weer ruimte maakt voor mooie positieve dingen. Zou het dan zo zijn dat als je genoeg ruimte hebt gemaakt er vanzelf weer geluksmomentjes voorbij komen? Dat als je geleerd hebt los te laten je beloond wordt met inspirerende artikelen, fijne ontmoetingen en bezieling? Ik geloof dat het zo werkt. Een mooie manier om na de zure appel weer zoet te leren proeven is het elke dag benoemen van een geluksmomentje. Of zoals een vriendin van mij het doet in de vorm van de ‘365 days of gratitude challenge’ Immers alles waar je aandacht aan geeft, groeit :)