Gouden kooitjes

blog kooitjeWat als je alles hebt dat je hart begeert, je alles kan kopen dat je wilt, je relatie met anderen goed is, je dierbaren gezond zijn en je baan niet op de tocht staat? Ondanks dat voel je iets knagen, een onheilspellend stemmetje dat moeilijk het zwijgen wordt opgelegd. Diep van binnen voelt het leeg. Je beweegt mee met het leven en de mensen om je heen, maar van een eigen ritme is geen sprake. Blijdschap probeer je op te wekken door steeds mooiere reizen te maken, grotere wensen in vervulling te laten gaan, nog een paar schoenen te kopen. Gevoelens van schaamte omdat je beseft dat je gelukkig zou moeten zijn met dit alles maar je voelt het niet.

Dit blog gaat over gouden kooitjes. Ik liet me er toe inspireren door het artikel van Roxane van Iperen, ” Verzet begint in vredestijd” dat enige tijd geleden in Het Financieele Dagblad verscheen. Ik heb het ademloos gelezen, watertandend om zoveel sappige mooie woorden. Geraakt door haar beeldende manier van schrijven (ik hou van beeldspraak zoals jullie weten) en op dat moment leek het me een goed idee haar mijn grafrede te laten schrijven als ik dood ben. Die vraag heb ik haar nog niet gesteld, aangezien dat misschien toch wat raar overkomt dus is het bij een bedankje gebleven.

Het artikel gaat over waarom we geen ultiem gevoel van blijdschap en vrijheid ervaren als we alles kunnen doen dat we willen. Hoe we vrijheid nastreven maar tegelijkertijd zo’n behoefte aan zekerheid en structuur hebben. De do’s en dont’s binnen ons gezin van herkomst dienen daarbij als de eerste spijlen van ons kooitje. Deze worden daarna gevlochten met de regels binnen een studentenvereniging, een bedrijfscultuur, geloofsovertuigingen etc. De schrijfster van dit artikel geeft daarbij aan dat hoe meer we ons aanpassen aan dit opgelegde vlechtwerk in plaats van dat we structuren aanbrengen die bij ons als persoon passen hoe moeilijker het is hier later uit te breken.

Niet alleen zie ik als therapeut mijn klanten regelmatig worstelen in hun eigen gouden kooitje zelf heb ik ook diverse kooigevechten achter de rug. Daarop terugkijkend besef ik dat in mijn jeugd er weinig ruimte werd gelaten voor de ontwikkeling als mens. Daarmee bedoel ik dat ik ruimte kreeg zo veel als mijn ouders ook voor zichzelf innamen. Binnen hun overtuigingen en kaders mocht ik mijn eigen weg vinden, maar daarbuiten werd ik niet geacht te gaan. Dit had tot gevolg dat ik me in eerste instantie aanpaste aan de gekregen ruimte. Het verschil tussen inpassen en aanpassen maak ik overigens altijd duidelijk met het blokkendoos voorbeeld. Even een zijstapje ;) Je kent die blokkendozen wel waar een peuter een driehoekig blokje in een driehoekje moet leren doen en een vierkantje in een vierkantje. Als je een vierkantje bent pas je IN een vierkantje. Dat is prima. Fits like a glove. Echter als je een driehoekje bent en je probeert je in een vierkantje te wurmen dan gaat dat niet zonder jezelf AANtepassen. Je levert dan iets van je vorm in, je past je aan.

Dit is gedrag dat we allemaal vast wel in meer of mindere mate kennen. Als onze eigenheid de kans krijgt zich te ontwikkelen binnen de zekerheid van een liefdevolle omgeving en genoeg ruimte om te experimenteren, leren we vrij snel wat voor soort vereniging bij ons past, in welk bedrijf we ons lekker voelen en wie onze partner wordt in het leven. Gebeurt dit echter niet voldoende omdat we te vaak de deksel op onze neus hebben gekregen als we buiten het gebaande pad wilde lopen dan wordt ons harnas steeds dikker en passen we onze oorspronkelijke vorm aan. Vroeg of laat wreekt zich dat en gaan we er een jaar tussenuit om onszelf weer te vinden, zetten we een scheiding in gang, veranderen we van baan, houden er in het geheim hele bijzondere hobbys op na, gaan vreemd of soms als enige uitweg, plegen we zelfmoord.

Op een dag zat ik op de trap in mijn perfecte huis, met mijn perfecte man, met -bij wijze van spreken- mijn tien creditcards in de hand, heel erg ongelukkig te zijn. Een zin gonsde maar door mijn hoofd : dit kan ik toch niet zijn. De zoektocht bracht me naar een haptotherapeut, leidde me naar een 4 jarige studie haptotherapie, deed me van baan wisselen, veranderde mijn status van getrouwd naar single en uiteindelijk verhuisde ik van Noord Holland naar Noord Brabant. Zoals ook de schrijfster van het genoemde artikel ben ik er van overtuigd dat je moet blijven zoeken tot je die blijdschap in jezelf weer voelt. Of zoals zij het zegt, totdat je weer huppelt. Dat betekent dat je trouw blijft aan wie je bent en die mensen om je heen verzamelt die bij jou passen in plaats dat je je aanpast aan de sociale kring die je van huis uit hebt meegekregen maar je nooit zelf gekozen hebt. Stil zitten en je adem in houden in de hoop dat je dan gelukkig wordt, heeft nog nooit gewerkt. Zet een eerste stap buiten je comfort zone. Leven is immers bewegen.