Hello – Goodbye

kittens1Ze zijn zo schattig, een bruine en een zwarte. Spinnen doen ze als een malle bij elke keer dat je hun kopjes aait. Tevreden liggen ze over dwars in hun mandjes te slapen. Tot zo ver het ‘Hello”. De kattenbak is onze favo speeltuin, drollen of geen drollen. Het kattengrid vliegt door de kamer. Watervrees hebben we niet want de drinkbak is om je poten af te spoelen (nadat je door je eigen verse shit bent heen gerend) Als we de suckers hebben verleid ons los te laten gaan we onder de bank zitten of vreten we de voerbak van die twee andere dozen leeg. Omdat onze pootjes zijn voorzien van vlijmscherpe dolkjes blijven we heel goed in de gordijnen en aan de bank plakken. De nekvelgreep doet ons niet denken aan onze moeders, wij blijven dan niet stil hangen maar bijten je meerdere keren in je fikken met onze tandjes. Tot zover (bijna) het “Goodbye”.

De twee kittens die wij voor de Stichting kittenopvang Miauw opvangen, hebben mij weer doen nadenken over het volgende. Hoe stel je jezelf open voor twee schatjes die je ook weer moet afstaan als ze geadopteerd worden en hun gouden mandje vinden? Een soortgelijke vraag werd mij laatst ook door een klant gesteld maar dan natuurlijk met betrekking tot mijn werk als haptotherapeut /coach ;) Hij vroeg zich af of ik nog wel eens aan klanten dacht als ze eenmaal hun traject bij mij hebben afgerond en of ik het moeilijk vond om dan afscheid te nemen. Een kernwaarde in de begeleiding is dat de klant en ik gelijkwaardig zijn. Als deze vragen gesteld worden, krijg je dus ook antwoord en verstop ik me niet achter therapeutisch gewauwel waarmee ik je op afstand probeer te houden. Ik laat dan iets van mezelf zien wat vaak het vertrouwen dat de klant in mij heeft, ten goede komt. Zo werkt het in elke relatie en dus ook in deze.

Ook al is de begeleiding afgerond, geëvalueerd en het dossier geschreven ik kan niet zo maar een knop omzetten en de klant uit mijn hart zetten. Want dat is toch wat er eigenlijk gebeurt. Ik zet mijn hart open om je te kunnen ontmoeten. Dus ja, ik denk nog regelmatig aan klanten die al lang weg zijn.  Vaak blijkt dat gevoel wederzijds en krijg ik maanden later nog smsjes van klanten waarin ze vertellen hoe het met ze gaat zonder dat ik er naar heb gevraagd. Dat zijn geluksmomentjes waar ik altijd blij mee ben. Afscheid nemen is vooral mooi. Het betekent voor mij dat de ander zijn doelen bereikt heeft, en zichzelf heeft weten te helen. Een completer mens is geworden en lood in zijn kont heeft gevoeld. Deze zal ik even uitleggen. Als het om eigenheidontwikkeling (wie ben ik?) gaat, vergelijk is het wel eens met zo’n tuimelaar voor baby’s. Een poppetje met een zwaar gewicht onderin waardoor je hem niet om kan duwen, hij blijft altijd weer terugveren. Als je voldoende weet wie je bent, wat je beweegt en gelukkig maakt dan kan je meebuigen in het leven zonder om te vallen. Je hebt lood in je kont en blijft altijd bij jezelf terugkomen. Als iemand dus na maanden begeleiding aangeeft wel klaar te zijn dan is dat een blij moment. Ik heb de ander mogen ontmoeten, ontdaan van maskers, vluchtroutes in kaart gebracht maar niet langer nodig, en dat maakt altijd indruk. Het zou ook daarom raar zijn denk ik als ik hem of haar zomaar zou vergeten.

Dit laatste is echter wel een veelvoorkomende strategie als ons pijn wordt gedaan in de liefde. Dan wordt er in sneltreinvaart afscheid genomen,  spullen gepakt, facebook status veranderd, en na een nachtje zuipen met je vrienden gaat het alleen nog over die ‘ex’ en proberen we zo snel mogelijk ruimte te maken voor een ander. Wat pijn doet, willen we zo snel mogelijk weg hebben. Iedereen die dit herkent, weet ook dat het zo niet werkt. Al heb je je huis gezuiverd met witte salie, ligt er een onbekende naast je in bed, en zijn alle fotolijstjes voorzien van nieuwe foto’s (en heb je er een geblokkeerde bij) als iemand in je hart heeft gezeten, is hij of zij er niet zomaar uit. Dit geld dus ook voor al die mooie mensen die ik heb mogen ontmoeten omdat ze dapper genoeg waren iets van zichzelf te laten zien.

In het geval van de twee lieve kittens die, als ze konden volgens mij de hele dag “hey buschauffeur we gaan je bus verbouwen”, zingen terwijl ze ondersteboven in de bench hangen om vervolgens met twee poten in een verse drol te landen, is het eigenlijk niet anders. Als ik mezelf laat zien, wordt hun vertrouwen groter, laten ze zichzelf makkelijke oppakken en aaien en leren ze dat mensen aardig zijn en op schoot liggen heerlijk is. Het begint dus bij een welgemeend “Hello”, gevolgd door een gevoeld en mooi “Good bye”.

p.s. Beertje en Pixie zijn over een aantal weken klaar voor adoptie. Hou de facebookpagina van Stichting Kittenopvang Miauw in de gaten.