Teflon

panIk weet het nog goed het was de laatste lesdag van het een na laatste jaar van mijn opleiding aan het ITH. Drie jaar van bloed, zweet en veel tranen lagen achter me. Grappend zeg ik wel eens tegen mensen dat deze studie gewoon een hele dure therapie voor je zelf is….die vier jaar duurt. Het derde jaar begon met een enorme genante huilbui in gang van het conferentieoord. Ik was er van overtuigd dat ik elk moment op mijn schouder getikt kon worden met de woorden ‘jij bent af’. Ik was er zeker van dat ik eerdaags door de mand zou vallen. Dat ze eindelijk door zouden hebben dat ik compleet ongeschikt was als haptotherapeut. Negen maanden later stond ik op een enorm grasveld op onze leslocatie en beleefde de laatste lesdag van dat derde jaar.

De opdracht was om tegenover iemand te gaan staan op ruime afstand. Vervolgens moest je dan op elkaar af komen lopen en een high five geven ergens in het midden. Misschien ligt het aan mij (ik weet dat het aan mij lag, maar ik probeer nog steeds bijval te krijgen dat wat ik toen deed helemaal niet zo gek was) maar ik zag een sappige groene speelweide, was niet op mijn schouder getikt en dus over naar het laatste jaar, kreeg langzaam door dat ik wel degelijk geschikt zou kunnen zijn als haptotherapeut, was moe want die ochtend was ik weer om 5:15 opgestaan om op tijd de trein te kunnen nemen van uit Schagen naar Nijmegen en dus zette ik het op een rennen. Niet in een rechte lijn op de ander af, maar kriskras over het veld om uiteindelijk wel ergens mijn ‘oefenpartner’ vluchtig een high five te geven. Na 5 minuten rennen kreeg ik te horen wat de uitleg, de symboliek, was van deze high five. Het zou laten zien hoe iemand een confrontatie aan gaat in het dagelijkse leven. Het liefste zou ik zeggen dat mijn geren, ontwijken, geschreeuw (oja ik gilde ook nog van alles) en vluchtigheid voortkwam uit opluchting (mooie weer, laatste lesdag etc blablabla) maar achteraf besef ik dat het inderdaad mijn manier van confrontaties aangaan was toen (nadruk op -toen-)

Ik merk in mijn privéleven maar ook bij de mensen in mijn praktijk dat het woord confrontatie niet met gejuich wordt ontvangen. Wat is dat toch? Welk gevoel krijg jij als lezer bij dit woord? Voor mij is het niets meer dan het uitspreken van een eigen mening (gedachten / gevoelens)  waarbij ik mezelf laat zien en ik stevig kan blijven staan in deze opvatting maar wel open blijf staan voor de mening van de ander. Het doel is elkaar aanhoren en mijn gedachte delen. Een zeer gewaardeerde ex stelde mij altijd de vraag ‘wil je gelijk of wil je geluk?’ Ik wil altijd graag gelukkig zijn in mijn gelijk ;) Als ik iemand hoor zeggen dat hij of zij niet goed is in het aangaan van de confrontatie dan kijken we samen waar het mis gaat. Allereerst is het handig als je weet hoe je zelf over iets denkt of voelt. Sta stil bij wat het onderwerp met je doet. Je hoeft niet gepantserd met het zwaarste geschut ten strijde te trekken, maar ergens een besef hebben hoe iets voor jou voelt is wel prettig.

Ten tweede is enige verankering van deze eigen mening nodig. Meteen weggeblazen worden door de ander is geen fijne ervaring. Open blijven staan voor wat de ander vertelt over het gekozen onderwerp is een must naar mijn idee. Er is een groot verschil in luisteren om antwoord te kunnen geven en luisteren om te begrijpen. Dat laatste bedoel ik met open blijven staan. Probeer te horen wat de ander bedoelt maar misschien wat onhandig zegt.

Tenslotte nog het voor mij belangrijkste deel namelijk jezelf laten zien in het gesprek. Het gaat niet alleen om wat je zegt, maar ook wat je de ander daarbij laat zien van jezelf. Je angst om het überhaupt aan te gaan misschien wel, je onvermogen om het echt goed onder woorden te brengen, je boosheid omdat je je in een hoek gedrukt voelt. Al die emoties neem je mee, mag je laten zien, horen erbij. Dat zijn als het ware de weerhaakjes, klittenband, lijmpuntjes, kleefkracht waardoor de ander zich aan je kan verbinden. In die verbondenheid kan je praten met elkaar zonder vijandig te hoeven zijn, zonder gelijk te moeten krijgen, en met wederzijds respect. Na een goede confrontatie is er wat van de ander aan je blijven hangen. Iemand die zonder emotie een confrontatie aan gaat is net een teflonpan. Clean na gebruik, zonder resten en glad.